Կլիմայի փոփոխության խնդիրները

Կլիմայի փոփոխության  համամոլորակային հիմնահարցի լուծման հարցում համաշխարհային հասարակայնությունը  զգալի առաջընթացի է հասել: Սկզբնական շրջանում տարվում էին լոկ գիտական ուսումնասիրություններ, հետագայում  համընդհանուր անհանգստությունը հանգեցրեց միջազգային կոնվենցիայի մշակմանը և կենսագործմանը: Սակայն դեռևս մեծ աշխատանք է սպասվում:

Կլիմայի փոփոխությունը  գլոբալ մակարդակով կատարված ամենախոշոր տնտեսական սխալն է, որը  փոխազդում է  տնտեսական այլ սխալների հետ: Գլոբալ արդյունավետ պատասխանի համար անհրաժեշտ է քաղաքական երեք տարր.

• հարկերի, առևտրի և կարգավորման միջոցով իրականացվող գնագոյացում ածխաջրածնային հումքի համար
• նորարարությունների (ինովացիաների) օժանդակությանը և ցածր ածխածնային տեխնոլոգիաների օգտագործմանն ուղղված քաղաքական միջոցառումներ և
• էներգաարդյունավետության խոչընդոտների վերացմանն ուղղված միջոցառումներ, ինչպես նաև գործողություններ, որոնք  կտեղեկացնեն, կսովորեցնեն և կհամոզեն բնակչությանը, որ անհրաժեշտ է ձեռնարկել կլիմայի փոփոխության նվազեցման  միջոցառումներ:

Կլիմայի փոփոխությունը պահանջում է  միջազգային պատասխան, որը հիմնված է  երկարաժամկետ նպատակների փոխըմբռնման և գործողությունների  պլանի համաձայնեցման հասնելու  վրա:

Արդեն ձեռնարկվում են միջոցներ երկրների և տարածաշրջանների մակարդակով: Կոնվենցիան և Կիոտոյի արձանագրությունը մի շարք գործընկերների և նախաձեռնությունների հետ միասին  բազա են ստեղծում  միջազգային համագործակցության համար: Սակայն աշխարհի մասշտաբով անհրաժեշտ է  ձեռնարկել առավել կտրուկ միջոցառումներ: Տարբեր պայմաններ ունեցող երկրներ կլիմայի փոփոխության հիմնախնդրի լուծմանն իրենց ներդրման համար կօգտագործեն այլ մոտեցումներ Սակայն առանձին երկրների կողմից  ձեռնարկվող միջոցառումները բավարար չեն: Որքան էլ մեծ լինի երկիրը, այն հիմնախնդրի միայն մի մասն է:  Երկարաժամկետ նպատակների նկատմամբ անհրաժեշտ է ցուցաբերել  համաձայնեցված մոտեցում, ինչպես նաև ունենալ գործողությունների համաձայնեցված միջազգային ծրագիր, որը  յուրաքանչյուր երկրին կօգնի ունենալ իր ներդրումը  ընդհանուր նպատակի հասնելու մեջ:

Ապագա միջազգային համագործակցության համար անհրաժեշտ են հետևյալ տարրերը.

Արտանետումների առևտուրը  արտանետումների կրճատման արդյունավետ և շահութաբեր ուղին է: Հարուստ  երկրների կողմից ամեն տարի ներդրվող տասնյակ միլիարդավոր դոլարի ֆինանսական հոսքերը հնարավորություն կտան անցնել ցածր ածխածնային տնտեսության:  

Տեխնոլոգիական համագործակցություն. ոչ պաշտոնական կոորդինացիան և պաշտոնական համաձայնագրերը  կարող են բարձրացնել նորարարություններում կատարվող ներդրումների  արդյունավետությունը: Էներգետիկայի բնագավառում գլոբալ մակարդակով կատարվող  ուսումնասիրություններին և զարգացմանը տրամադրվող   օժանդակությունը  պետք է ավելանա ավելի քան 2 անգամ, իսկ ցածր ածխածնային տեխնոլոգիաներին զարկ տալը`   մինչև հինգ անգամ: Արտադրանքի ստանդարտացման  բնագավառում միջազգային համագործակցությունը  էներգաարդյունավետության բարձրացման արդյունավետ ուղի է:

Անտառվերացման կրճատմանն ուղղված միջոցառումները. Գլոբալ մակարդակով բնական անտառների կորուստն ավելի է նպաստում  արտանետումների ավելացմանը, քան տրանսպորտի ոլորտը:  Անտառվերացման կանխումն արտանետումների կրճատման  ամենաարդյունավետ միջոցն է: Միջազգային մակարդակով անտառվերացման կանխմանը նպատակաուղղված փորձնական ծրագրերը կարող են արագ ներդրվել:

Հարմարվողականություն. Աշխարհի ամենաաղքատ երկրները առավել խոցելի են կլիմայի փոփոխությունից: Անհրաժեշտ է, որպեսզի կլիմայի փոփոխության դեմ պայքարի միջոցառումներն ամբողջությամբ ինտեգրվեն  զարգացման քաղաքական միջոցառումների մեջ, իսկ հարուստ երկրները`  ստանձնեն աղքատ երկրներին օժանդակելու ավելի շատ պարտավորություններ: Միջազգային ֆինանսավորումը պետք է նաև օժանդակի կլիմայի փոփոխության հետևանքների մասին տեղեկատվության տարածմանը, ինչպես նաև այն ուսումնասիրություններին, որոնք ուղղված են երաշտների և ջրհեղեղների նկատմամբ առավել կայուն գյուղատնտեսական մշակաբույսերի  բազմազանության ուսումնասիրությանը: